Tag: Аўтар_Міхась_Мірановіч

Не ведаю, адкуль з’явілася гэтая назва, але населеныя пункты, якія знаходзіліся на захад ад Старыны, а таксама ўвесь той заходні край у нас называлі адным словам – Апіяршчына. Калі старынскія мальцы ў суботу збіраліся на танцы, то можна было …

Клуб у Старыне пабудавалі, як мне здаецца, недзе ў канцы пяцідзесятых гадоў. Бо самога будаўніцтва я не памятаю, а помню, калі клуб быў зусім новенькім. Месца пад яго было выбрана ідэальна: на пустыры ў сярэдзіне вёскі, на ўзгорку паміж Цэнтральнай…

Паварушыўшы памяць, я згадаў і яшчэ адно прамысловае прадпрыемства, якое існавала ў свой час у Старыне. Я маю на ўвазе кузню.

    Яна знаходзілася за Нікіпаравым агародам, бліжэй да Белай дарогі. Кавалём там у апошнія гады працаваў дзед Сцяпан…

Калі я пісаў пра старынскую малочную, то сцвярджаў, што яна была адзіным прамысловым прадпрыемствам у Старыне. А вось сёння, паглыбіўшыся ў згадкі, зразумеў, што, мабыць, памыляўся.

    Было ў Старыне і яшчэ адно прадпрыемства. На той жа Белай дарозе.…

Памятаю некалькі гандлёвых кропак у Старыне. Не, адначасова больш адной іх ніколі ў нас не было. Але яны часта зменьвалі месца знаходжання, у залежнасці ад таго, хто іх узначальваў. І называліся ўсе яны аднолькава – ларок.

    Першы ларок, …

Была калісьці ў Старыне прамысловая адзінка. На Белай дарозе, насупраць школы, пры павароце на Жаўніну, стаяла малочная. Гэта была невялікая драўляная будыніна. Усярэдзіне яе мне, наколькі памятаецца, удалося пабываць толькі раз – калі настаўніца Ганна Пятроўна вадзіла наш клас …

Старыняне ў размовах ніколі не карысталіся назвамі старон свету. Не казалі, напрыклад:
Паехаў на ўсход, у Вушачы.
Ці:
Найшоў на поўнач, у Кублічы.
Або:
Пагналі пасвіць статак на захад.

    Напрамак у нас вызначаўся такім чынам. Усход – …

Што было ў нашай Старыне, і не было нідзе ў іншых вёсках (ды што – у вёсках, нават у саміх Вушачах на той час!), дык гэта – брук.

    У вясеннюю ці асеннюю гразь да Старыны можна было дабрацца з …

Калі мы ў дзяцінстве падчас міжвясковых спрэчак браліся параўноўваць Дольцы і нашу Старыну, дык заўсёды аддавалі перавагу нашай вёсцы.

    Хоць у Дольцах у іншыя часы было аж да пяці магазінаў (прадмаг, сельмаг, кнігарня, нарыхтоўчы ларок Давідовіча, ды яшчэ …

Наша Старына яшчэ ў гады майго дзяцінства была такая вялікая (і па даўжыні галоўнай вуліцы – кіламетры са два – гэта і зараз засталося, і па насельніцтву – чаго цяпер ужо няма), што дарослыя мальцы, ходзячы на танцы ў Рагазіна…